Ik begeef mij in een heel diepgaand proces en het daalt steeds wat meer in.  In mijn blog thuiskomen schreef ik over mijn ervaringen over het thuiskomen in mijn lichaam na al deze jaren. 54 jaar om precies te zijn. Het wordt nu duidelijk dat dit pas het begin was. Sinds dat moment gebeuren er allerlei dingen in mijn lichaam die me steeds een beetje dieper laten zakken en ik me steeds meer realiseer wat deze reis inhoudt.

Nederlands onderaan

Onlangs kwam Madelief*, een vriendin op visite en als je hier op visite komt vanuit Nederland, dan kom je niet voor een dag. Ze kwam een weekje. Het was voor haar de hoogste tijd om tijd voor zichzelf te nemen. Niet dat ze dat nooit doet, maar het ging nu echt om tijd voor haar waar er ook ruimte zou zijn om naar een aantal zaken in haar leven te kijken die de laatste tijd steeds meer haar leven ging belemmeren. In haar zeventiger jaren is Madelief, dus ze heeft er al een hele tijd opzitten in dit leven hier op aarde. Het verdriet zat heel hoog en fysiek werd het ook steeds ongemakkelijker. De huisarts had ook zijn zorgen naar haar uitgesproken en dat er wat moest gaan gebeuren. Ze was het er mee eens en liet weten dat ze eerst zelf wat wilde gaan proberen. Namelijk niet lang ervoor had ze Marco ontmoet toen hij voor werk in Nederland was. Tijdens een etentje met elkaar en wederzijdse vrienden werd er het één en ander besproken, waardoor het voor Marco heel duidelijk werd dat deze lieve vriendin nodig wat ruimte nodig had, een plek met werkelijke luisterende oren en armen om haar op te vangen en te troosten. Hij nodigde haar uit om naar ons toe te komen en de magie zijn werk te laten doen. Dit is een lang verhaal kort, maar zo kwam het dat zij voor een soort intensieve Soul Coaching retraite week naar ons in Portugal kwam. Wat een bijzondere week is dit geworden en hier wil ik graag wat over delen met toestemming van Madelief* uiteraard.

Er kwamen afgelopen week vrij kort op elkaar twee berichten onder mijn aandacht die voor mij verband houden met elkaar en die ook wat snaren raakte bij mij. Ik wil het graag met jullie delen. Verder de wereld in delen. Ik geloof oprecht dat dit niet alleen voor mij, maar velen andere heel waardevolle informatie is.

Wat kan het ongemakkelijk zijn en lang duren ook soms wanneer je echt iets wilt veranderen. Gedragingen, conditioneringen, een nieuwe vaardigheid etc. Soms is dat zo intens of vermoeden we alleen al dat het intens of moeilijk zal zijn dat we ervoor kiezen het uit de weg gaan, bewust of onbewust. Het kan ook zijn dat we al snel heel gefrustreerd raken en het daardoor aan de kant schuiven. Nog weer een andere mogelijkheid is dat we zijn gaan geloven dat we iets niet kunnen. Zo kunnen er allerlei verschillende redenen aan ten grondslag liggen. Toch is er een soort algemene aanvliegroute met de daarbij behorende stappen om de gewenste keuze te bereiken.

Verslavingen........zucht. Daar ben ik echt heel gevoelig voor. Medicatie, drank, eten, etc. Het voortdurend vullen van een groot gat. Door veel innerlijk werk de laatste jaren steeds meer bewustzijn hierop. Het meeste heb ik inmiddels losgelaten, al moet ik hier me altijd bewust van blijven. Dat is hoe het werkt met verslavingen.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geloof in een hogere macht, een bron waar wij allemaal mee verbonden zijn. Als je luistert dan wijst deze jou ook de weg! Deze bron was ook altijd al in mij aanwezig, hoewel het wel even heeft geduurd voor ik er echt contact mee kon maken. Het is pas sinds de laatste jaren dat deze verbinding echt sterker en duidelijker is geworden. Groeiende ook nog!Deze verbinding werd sterker vanaf het moment dat ik echt de keuze had gemaakt om te werken aan mijn pijnstukken / trauma's. Ook wel schaduwwerk genoemd. Beetje bij beetje de deken weghalen waar ik mijn innerlijk kind, mijn meisje onder had verstopt en niet meer aan haar voorbij te lopen.Zoals men ook wel zegt, de muur die ik had opgetrokken om mijzelf te beschermen tegen alles wat pijn deed. Ik kies nu  liever voor" de deken die ik over mijzelf heb gelegd". Ik heb dit namelijk gedaan uit liefde voor mijzelf. Bescherming voor mijzelf, omdat niemand het voor mij deed toen ik klein was. Voor alle duidelijkheid, dit is absoluut geen verwijt! Dit is een belangrijke realisatie die mij leidt naar mijn herstel. Ik kan inmiddels begrijpen hoe dit zo is gekomen en dat wat ik niet begrijp accepteer ik. Hier wil en kan ik geen oordeel over hebben. Geen makkelijke opgave, maar sinds ik de verantwoordelijkheid voor mezelf en mijn herstel volledig bij mijzelf kan houden gaat dit veel makkelijker. In ieder geval, door die deken over mezelf heen te trekken heb ik mezelf ook onttrokken aan de verbinding met de bron en kon ik deze stem /leiding minder goed horen. Hele periodes zelfs helemaal niet. Dat waren de periodes dat ik mezelf echt kwijt was.

Vanaf de laatste blog duurde het nog anderhalve maand voor we daadwerkelijk gingen verhuizen. In eerste instantie duurde en duurde dat maar in mijn beleving en dat deed wel wat met mij. Ik kwam in een soort wachtkamer te zitten. Dat is die ruimte waarin je niet zoveel kunt doen. Mijn praktijk kwam stil te liggen op de kaartleggingen na. Van de kaartleggingen heb ik wel echt enorm genoten, want dat blijft magisch mooi om te ervaren en te doen. Nog een paar ademcirkels mogen mee begeleiden van mijn lieve vriendin Michelle. Dat was ook zo mooi en fijn om te doen. Verder als dat bleef er weinig anders over als vooral veel met mezelf zijn en zoveel mogelijk in het moment blijven. Inpakken, ook dat ging tot een bepaalde hoogte want op een gegeven moment moet je toch wachten tot de laatste twee weken omdat je simpelweg gewoon de meeste spullen nog nodig hebt. Marco had het nog erg druk met werk, zoals altijd in de laatste periode van het jaar en ervaarde die wachtkamer dus ook niet zoals ik. Ik zelf vind dit soort grote veranderingen ook het beste door te maken door zoveel mogelijk bij mijzelf te blijven. In deze periode ben ik dan ook veel alleen geweest. 

Het is eind Februari 2023 en we wonen nu anderhalve maand in Portugal. De eerste 3 weken bestonden vooral uitpakken, inruimen en schoonmaken. Vervolgens kwam er een periode van genieten en een beetje de buurt verkennen. Marco kwam weer terug na nog drie weken in Nederland te zijn geweest. De laatste twee weken ongeveer is het echte landen en aankomen begonnen hier. In mijn hoofd gebeurde er nog van alles en waren er nog allerlei gedachtes en ideëen die gedaan zouden moeten worden. Vervolg blog schrijven over dit avontuur, website vertalen, mijn praktijk Sufala in ieder geval weer online op gang brengen. Mijn lijf daarentegen heeft hele andere plannen. Mijn lijf en systeem hebben tijd nodig. Als ik eerlijk ben voel ik heel duidelijk dat ik even helemaal niets meer wil van dat wat mijn hoofd allemaal bedenkt. Ik wil gewoon "hier zijn" . Ik heb geen zin en ruimte meer om na te denken over dingen die ik zou moeten doen. Als ik nog eerlijker ben, dan moet ik bekennen dat ik deze signalen wel vaker in mijn leven heb gevoeld. Het er aan toe geven, dat is een ander verhaal. Nu besluit ik dat ik gewoon maar eerst eens opsta 's morgens en de dag gewoon maar laat gebeuren. In de afgelopen week heb ik de druiven gesnoeid, en wat andere tuinzaken. De olijfbomen zijn de komende weken aan de beurt. We hebben er maar liefst 28. Ik ben nu bezig met de veranda te schrobben achter het huis, zodat we daar een heerlijke plek van kunnen gaan maken.