Ik begeef mij in een heel diepgaand proces en het daalt steeds wat meer in. In mijn blog thuiskomen schreef ik over mijn ervaringen over het thuiskomen in mijn lichaam na al deze jaren. 54 jaar om precies te zijn. Het wordt nu duidelijk dat dit pas het begin was. Sinds dat moment gebeuren er allerlei dingen in mijn lichaam die me steeds een beetje dieper laten zakken en ik me steeds meer realiseer wat deze reis inhoudt.
Zo is mijn hormoonhuishouding zich aan het herstellen sinds de verwijdering van de spiraal. De eerste drie weken waren pijnlijk. Zere borsten, pijn laag onder in mijn buik, wisselende stemmingen, licht bloedverlies. Inmiddels is dat weer rustig. In ieder geval voor nu. Bijzonder is, dat ik dacht dat ik volop in de overgang was. Ik ben daar nu niet meer zo zeker van. Het zou mij niet verbazen als ik zelfs nog een aantal keer zal menstrueren. Ik merk zelfs op dat ik het zelfs graag zou willen dat ik nog een aantal cyclussen mag ervaren. Ik kan me voorstellen dat er veel vrouwen zullen zijn die hier niets tot weinig van zullen begrijpen.
Ik heb mij namelijk in de afgelopen weken, met name sinds de truffelreis gerealiseerd dat ik dit niet met eerbied heb ervaren. Ik heb altijd geprobeerd er zo min mogelijk "last" van te hebben. Van huis uit heb ik geleerd dat het vooral lastig is. Niet alleen van huis uit trouwens. Dit is hoe er überhaupt in een groot deel van de westerse wereld mee om wordt gegaan. Ik heb ook niet geleerd dat het eigenlijk een terugkerend ritueel is en dat mijn baarmoeder zich iedere maand opnieuw reinigde en klaar maakte voor de mogelijkheid van creatie van leven.
Zo ben ik überhaupt niet omgegaan met mijn lichaam. Ik heb het jaren verafschuwd, alles wat met vrouwelijkheid te maken had eigenlijk en hoe mijn lichaam eruit zag. Over het algemeen heb ik vanaf de puberteit altijd wel ronde vormen gehad en regelmatig was ik ook wat voller en zwaarder, een beetje jojo. Naast dat ik van mijn moeder meekreeg dat dit niet goed was, heb ik jaren op ballet gezeten en ook even op de dansacademie. Daar was dit natuurlijk helemaal niet gewenst. Daarnaast vond ik het vreselijk om altijd op mijn uiterlijk te worden gekeurd. Door voornamelijk mannen, maar zeker ook vrouwen. Die konden er ook wat van. Al met al dus, was mijzelf zijn gewoon niet oké. In nog wel veel meer opzichten niet, maar dat is een ander verhaal.
Zo heb ik een groot deel van mijn leven doorgebracht. Niet in verbinding met mijn lichaam dus en nooit helemaal thuis in mijn lijf, want ik wilde er eigenlijk altijd van weg. Zo heb ik dus ook mijn kinderen gekregen, dus je kunt je voorstellen dat dit bij voorbaat al geen veilige welkome start was voor hen. Dit is ook een ander verhaal en niet voor nu. Wel belangrijk om even te benoemen.
Even terug naar het huidige moment. Dit laatste stukje geeft gewoon even wat context waarom het proces waar ik mij nu in begeef zo waardevol is voor mij. Er wordt zoveel helderder. Zo wordt ik ook zachter voor mezelf en omdat ik dat kan toelaten gebeuren er ook mooie dingen in mijn lijf.
Zo durf ik nu echt te kijken naar mezelf, mezelf te voelen, mijn huid te masseren en mezelf echt te voeden met de juiste voeding. Ik kan mijn lijf nu mooi vinden nu met alles wat erbij hoort. Met name nu dus juist ook mijn buik. Mijn buik, die na twee zwangerschappen, waarvan een tweeling niet strak en glad is, maar rond, zacht, vol striae en waarvan het vel hangt.
Nu ben ik niet iemand die spijt heeft van dingen uit mijn leven. Dit zou impliceren dat het niet goed is en ik ben niet van team goed of fout. Ik ben van team lessen en leren. Ik heb moeten leren om het tot in het diepste van mijn zijn te ervaren, dat mijn lichaam mijn huis is hier op aarde en dat ik er niet alleen goed voor moet zorgen, maar dat ik het echt mag bewonen.
Natuurlijk zou ik wel graag hebben gewild dat ik dit anders had mogen ervaren, dus dit verdriet voel ik dan nu wel. Dit is waar ik mee te zijn heb, het verdriet. Verdriet omdat ik verschillende dingen in mijn leven dus niet volledig heb belichaamd op het moment dat dit nodig was. Met namen de zwangerschappen en geboortes van mijn jongens.
Tegelijkertijd ook de blijdschap en dankbaarheid voor dit prachtige lijf van mij. Zij draagt mij al die 54 jaar en niet alleen mij, maar heeft ook mijn drie mooie zonen gecreëerd en gedragen. Dat realiseer ik mij dus nu pas ten volle. Dag voor dag een beetje meer sinds dat ene moment op 15 januari 2026 dat ik echt volledig aankwam in mijn lichaam.
Het hele vrouw zijn en het vrouwelijk lichaam heeft een totaal ander beeld gekregen voor mij en ook een totaal andere beleving. Een ontdekkingstocht an sich.
Dus JA, ik ben dankbaar dat ik dit wellicht nog ten volle mag ervaren. Dus als ik misschien nog een aantal menstruatie cyclussen mag doormaken, ga ik dit heel anders ervaren. Vorige blog heb ik al benoemd dat een overgang een mooi overgangsritueel is voor vrouwen. De menstruatie cyclus mag ook wel met wat meer eerbied worden beleefd.
Veel liefs
Natasja 🌹
Reactie plaatsen
Reacties