Nieuwe avonturen en toekomst in het mooie Portugal

Op 18 juli 2022 vertrekken we met onze Sandy in de auto naar Portugal voor een lange vakantie van 4 weken. We hebben de afgelopen jaren allebei op onze eigen manier moeilijke, maar ook leerzame tijden doorgemaakt. Vorig jaar zijn we thuis gebleven, nadat we in mei 2021 onze pup Sandy mochten ophalen. We hebben toen onze tijd met haar doorgebracht. Dit jaar waren we allebei erg enthousiast om weer op vakantie te gaan. Heerlijk kamperen, waar we allebei blij van worden, dat ons rust geeft, ontspant en ons elke keer weer dichter bij elkaar brengt. Deze keer natuurlijk samen met onze Sandy. Daar waren we ook zo benieuwd naar. Hoe zou zij het kamperen ervaren? Daar kan ik eigenlijk heel kort over zijn. Ze blijkt echt een geweldige kampeerhond te zijn en we hebben er echt van genoten om te zien hoe ze van alles genoot. In ons verhaal zal duidelijk worden welke belangrijke rol onze Sandy heeft gespeeld in de keuze om naar Portugal te verhuizen. Ik geloof niet meer in toeval, maar dat veel gebeurtenissen en ontmoetingen in ons leven een richting aangeven en soms zelfs een doel hebben. Ook al is dat nog niet helemaal duidelijk.

Marco heeft zich van tijd tot tijd verdiept in de regio's, hoe het in Portugal werkt met huizen en allerlei andere zaken die je moet weten als je in een ander land wilt gaan wonen. Ik vind het geweldig dat hij dat graag doet. Hij houdt ervan om dingen te onderzoeken, te bladeren en alles te lezen. Ik vind dat helemaal niet erg. Ik raak alleen in de war van zoveel informatie. Ik ga je (en mezelf) niet vermoeien met hoe en wat. Wat belangrijk bleek te zijn, is dat je een makelaar vindt die je kan helpen. Bij voorkeur in hun eigen taal of op zijn minst in het Engels. Verkoopakten, contracten, enz. zijn altijd in het Portugees. In Portugal kunnen er familiekwesties zijn rond een huis of stuk grond, geen bouwvergunning, enz. Een belangrijk punt. Tijdens zijn onderzoek vond Marco een Nederlandse makelaar die al meer dan 20 jaar in Noord-Portugal woont en werkt. Hij is al met pensioen en doet dit nog steeds omdat hij het zelf leuk vindt, wat zakgeld verdient zonder dat hij hoeft te werken en mensen helpt hun weg te vinden in Portugal als ze daar iets willen kopen. Eerder dit jaar hebben we hem gevraagd om langs te komen toen hij op reis was om een van zijn dochters in Nederland te bezoeken, om kennis te maken. Het was voor ons erg belangrijk om een goede klik met iemand te hebben. Die was er. De tip voor de eerste camping waar we naartoe gingen, kwam ook via hem en het was echt een geweldige plek. Normaal gesproken reizen we rond met onze tent, maar deze keer zijn we niet verder gekomen dan deze eerste. Deze ligt ook echt prachtig centraal. Op een uur rijden van Porto, een half uur van Braga en het prachtige stadje Guimarães. Dus vertrokken we op 18 juli en na overnachtingen in de buurt van Bordeaux (Frankrijk) en Leon (Spanje) kwamen we op 21 juli aan op de camping in Arco de Baúhle. Een kleinschalige, rustige camping van een Belgische eigenaar. We vonden alles wat we onderweg hadden gezien zo mooi. Na een week acclimatiseren, uitrusten, heerlijk eten en bezienswaardigheden bezoeken, kwam Herman (de makelaar) langs om met hem te bespreken wat we wilden zien. Er waren er drie, waarvan er één meer naar het midden van Portugal lag en dus buiten zijn gebied. Hij vertelde ons ook dat er onlangs een prachtig huis op de markt was gekomen. Helemaal nieuw, maar iets minder grond dan we aanvankelijk zochten. Die zouden we dan als laatste bezoeken. Het was een leuk en aangenaam bezoek, waar we ook veel hebben geleerd. We hadden een paar dagen later afgesproken en besloten de volgende dag naar de plek te reizen die iets verder weg lag, in Fornos de Algodres. We hebben contact opgenomen met de eigenaar. We waren er in een mum van tijd en wat echt geweldig was, was dat we de kans kregen om daar in het huis te overnachten. Dus de volgende dag vertrokken we rond het middaguur en lieten we onze tent op de camping achter. Het was ongeveer tweeënhalf uur rijden. Nu bleek een belangrijk deel van de snelweg in beide richtingen afgesloten te zijn en werden we door de Douro-vallei geleid. Ik kan je vertellen dat dat absoluut geen straf is. Het is gewoon magisch mooi en je bent er niet zomaar doorheen. Wat een cadeau. Toen we eenmaal op de plek waren aangekomen, werden we verwelkomd door de vrouw die het land momenteel beheert. Een erg aardige vrouw uit Jersey die ook in Portugal is gaan wonen en met wie we meteen een goede klik hadden.

Vanaf het moment dat Sandy uit de auto sprong, voelde ze zich als een vis in het water. Ze vond het duidelijk geweldig en had veel plezier. Op dat moment voelden we meteen dat dit lieve meisje net als wij geboren was om vrij rond te lopen. We genoten enorm van haar vreugde. Het was een prachtige, bijzondere plek aan een rivier. Sandy heeft er ook heerlijk in gezwommen. Ik was erg gecharmeerd van dit huis. Het huis was gedateerd en bijzonder ingedeeld, maar juist daarom vond ik het zo leuk. Bij het huis stonden ook veel pijnbomen en mimosa's op plateaus van 1 ha. Het was er erg droog en het zou dus veel werk zijn om het landgoed netjes te houden. Dat moet je in een land als Portugal ook, want je moet echt rekening houden met bosbranden. Aan de andere kant van de weg lag ook nog 2 hectare bos dat erbij hoorde, met weer pijnbomen en mimosa's. Dus nog meer grond om netjes te houden. Toch zag ik daar echte mogelijkheden en begon een stroom van ideeën. Marco zag en voelde dit niet. Nadat we daar hadden overnacht, gingen we de volgende dag terug naar de camping en hielden we in gedachten om terug te komen en het nog eens te bekijken met een vriend van ons die al in Portugal woont, voordat we teruggingen naar Nederland.

De dag nadat we terugkwamen, gingen we met Herman naar het tweede huis kijken. Dat was op zich al een avontuur om daar te komen, want het was bijna onmogelijk te vinden. Herman was ook nog nooit op deze plek geweest, omdat het via een andere makelaar was gekomen. We wilden in ieder geval de buitenkant zien om te kijken of ze ook geïnteresseerd zouden zijn in een bezichtiging van de binnenkant. In vergelijking met wat we aantroffen, denk ik dat de foto's die we van deze plek hadden gezien minstens drie tot vijf jaar oud waren. De natuur had het bijna helemaal overgenomen. We konden het huis nauwelijks bereiken, dus nadat we het van bovenaf hadden bekeken, beseften we al snel dat dit het zeker niet was.

Op naar de derde. Dit was het eerste huis dat Marco had gevonden. Dit huis had veel grond en er moest hier veel gebeuren. Het huis was erg groot en moderner dan dat in Fornos, met een zeer grote ruimte onder het huis. Ik voelde hier helemaal niets bij, er kwamen geen ideeën bij me op zoals ik bij het eerste huis had gehad. Marco vond dit daarentegen een mooie plek en het raakte hem. Op dat moment konden we niet naar binnen, omdat we iets later waren aangekomen vanwege het bezichtigen van het huis ervoor. Zo gaat dat in Portugal. Herman zou contact opnemen met de man van het huis om af te spreken voor de volgende dag, voordat we naar het vierde en laatste huis gingen.

De volgende dag kwam Herman ons weer ophalen. Helaas konden we het huis van de dag ervoor niet bezichtigen, omdat die persoon nu al een paar dagen weg was. Rechtstreeks naar het vierde huis. De weg naar dit huis was echt prachtig. Marco, die nu niet zelf hoefde te rijden, was ook verbaasd. Het maakte ons rustig, want deze omgeving straalt dat uit. Toen we aankwamen en door de poort reden en toen het huis en het land met het uitzicht erachter zagen, wisten we even niet wat we zagen. Zo mooi, we waren er sprakeloos van!

Op het moment dat we Sandy uit de auto lieten, rende en slenterde ze weer rond en zagen we weer de vrolijke Sandy, wat ons weer zo blij maakte. De man des huizes was aanwezig, een super enthousiaste, vrolijke man. Druk bezig met het water geven van de planten en bomen. Hij woont hier niet en zorgt er alleen voor. Ze hebben het huis eigenlijk voor hun dochter gebouwd, maar zij wil er niet wonen. Dat is een verhaal op zich en niet het mijne, dus ik laat dit voor wat het is. Er is een stadje met ongeveer twintigduizend inwoners op 5 km afstand bergafwaarts en op de weg naar boven staan hier en daar wat huizen. Het is dus enigszins afgelegen, maar zeker niet geïsoleerd. We hebben daar een tijdje rondgelopen en waren totaal verbaasd over wat we zagen en meemaakten. Het is echt een prachtige open ruimte. Het huis staat op 0,6 ha vlak terrein, wat erg prettig is. Het huis is volledig gebouwd van graniet en is volledig gemeubileerd. Het is qua oppervlakte precies goed voor ons drieën en het ligt op de begane grond. Persoonlijk maakt dat me erg blij, want ik ben niet het type dat graag de hele dag schoonmaakt en opruimt. Het leven is iets interessanter dan dat. Het is echt gloednieuw en er heeft nog nooit iemand gewoond. Het terrein staat vol met olijfbomen, fruitbomen en een stukje druiven. De eetbare soort, niet de wijnsoort. Er is een watermijn met een beekje uit de bergen dat het hele jaar door stroomt en uitkomt in het bassin en een artesische put, zodat we altijd schoon water hebben. Schuin aan de andere kant van het terrein staat een zeer ruime garage met een gastenverblijf eraan vast en ook een tweede ingang. Op het moment dat Marco hoorde dat er nog een huis op het terrein stond, was hij al overtuigd. Herman had ons al van tevoren verteld dat zoiets als dit huis op zo'n plek in Portugal bijna niet voorkomt. Voor Marco en mij voelde het als een loterijbriefje. Dit is precies wat we zochten, ook al heeft het iets minder grond. Het is precies genoeg en qua indeling zo geweldig ingericht. Zo passend bij onze wensen, dat kun je gewoon niet bedenken. We namen afscheid van de vriendelijke man die ondertussen met Sandy had gespeeld. Hij vond haar zo leuk. Herman bracht ons naar huis en we spraken met hem af dat we er in ieder geval een nachtje over zouden slapen. Dat waren we onszelf verschuldigd. Dat hebben we ook gedaan, maar in ons hart hadden we de keuze al gemaakt. De volgende ochtend liet Marco Herman weten dat we het gaan doen.