Toen veiligheid en vertrouwen samen kwamen in mij

Afgelopen zondag heb ik samen met mijn tribe van de Heartdancing-training een periode (voorlopig) afgesloten van een zeer intense en ook mooie reis naar mijn innerlijke wereld. Deze periode begon in oktober 2020 toen ik de keuze maakte om deze innerlijke reis te gaan maken. Ik wist al jaren dat ik deze keuze moest maken, maar het duurde even voordat ik dit durfde te doen. Daarnaast duurde het ook even voordat er voldoende ruimte in mij was om hiermee te beginnen. Ik wist instinctief al dat ik minder ruimte zou hebben voor andere dingen en mensen in mijn leven als ik deze reis zou maken. Dat hoort bij het maken van een keuze als deze. Wees bereid om jezelf deze ruimte te geven en neem die dan ook. Dit was in mijn geval op zich al intens. Mezelf belangrijk genoeg vinden. Deze reis begon met de Soul Coach Jaaropleiding, waarna ik verder ging met de Ademcoachopleiding De Gewonde Genezer en vervolgens deze hele periode afsloot met de Heartdancing-opleiding. Zo had ik het niet gepland. Mijn keuze om de Jaaropleiding voor mezelf te doen was al enorm. De andere twee waren een gevolg hiervan, wat ik van tevoren niet had kunnen vermoeden. Het was de meest intense en tegelijkertijd de mooiste en meest magische reis die ik tot nu toe heb gemaakt. Woorden zijn niet genoeg om te beschrijven wat ik heb meegemaakt, maar ik wil er toch een stukje over schrijven. Op de pagina ‘Over mij’ hier op de website geef ik enkele hints over mijn leven. Dat was verre van gemakkelijk, en ook donker. Ik ben mezelf gedurende grote delen van mijn leven behoorlijk kwijtgeraakt. Dat vertel ik op een zachte manier. Hoewel mijn leven vanaf mijn veertigste langzaam wat lichter werd, was het nog steeds moeilijk. In de afgelopen twee jaar ben ik erin geslaagd mijn eigen licht te vinden en is alles een stuk lichter geworden, in mijzelf en om me heen. Wie weet raakt het opschrijven van mijn ervaringen ook het hart van iemand anders en durft diegene dan te bewegen en in staat te zijn om te bewegen, hoe moeilijk dit op dat moment ook lijkt en hoe groot de weerstand ook is. Het is echt waar, geen woord gelogen: “Alle antwoorden liggen in jezelf en er is een manier om de energie van het leven te voelen en het pad van je ziel te bewandelen”.

Toen ik de keuze maakte, kon ik me niet voorstellen wat het me zou brengen en wat er zou gebeuren. Ik vond het heel spannend, bijna misselijkmakend. De weerstand en spanning voelden zo groot in de week voor deze training dat ik Tanja belde om te zeggen dat ik echt geen zin had. Deze ceremonie zorgde ervoor dat ik toch ging. Ik kan je niet precies vertellen wat ze zei, want ik kan het me echt niet meer herinneren. Het is ook niet relevant en ik ben mezelf dankbaar dat ik het gedaan heb. Dat ik doorgezet heb toen alles te groot, te intens en te spannend was. In plaats van me terug te trekken in mijn zelf gecreëerde gevangenis. Dat was het namelijk.

Ik herinner me nog goed hoe ik op weg ging naar het eerste weekend. Ik voelde de spanning door mijn lichaam stromen. Mijn lieve, zorgzame partner bracht me erheen, wat hij daarna elk weekend voor me bleef doen, en daar ben ik hem enorm dankbaar voor. Toen ik daar aankwam, werd ik aangenaam verrast door mijn dierbare vriendin Michelle, die me daar verwelkomde. Ze was een van de begeleiders dat weekend en had me dat niet verteld om me te verrassen. Het was zo leuk om haar daar te zien. Ik herinner me nog goed dat ik verder liep in deze werkelijk prachtige en kleurrijke locatie. Ik had toen nog geen idee dat deze locatie de komende twee jaar mijn tweede thuis zou worden en dat ik hier veel verworpen en verborgen delen van mezelf zou ontmoeten (samen met een heleboel nieuwe mensen). Sommige mensen waren al binnen en er kwamen er nog meer aan. Ik ontmoette Tanja voor het eerst en daarna ook alle anderen met wie ik dit jaar training zou volgen en met wie ik ook een prachtige Tribe zou vormen (zie de eerste groepsfoto). Op dat moment wist ik dat nog niet en voelde ik me helemaal alleen, naakt en kwetsbaar. Tanja nam ons mee in een Heartdancing. Dit was mijn eerste ervaring met Heartdancing. Het is een vorm van bewegen, dansen en beleven op muziek om contact te maken met jezelf en vanuit dat contact met jezelf anderen te ontmoeten. Mijn kleine meisje dat niets liever deed dan dansen, bevroor in de dans toen ze 14 was, dus dit was echt spannend. Wat er op dat moment ook is, wat er ook in je leeft en gebeurt. Het mag er allemaal zijn. Godsamme wat vond ik het intens. Er kwam dat weekend ook veel langs me heen. Later leerde ik van Lars dat dit een van mijn manieren was om met moeilijke en kwetsbare situaties om te gaan. Ik checkte toen letterlijk uit. Ik was dan wel fysiek aanwezig, maar ik sloot en vergrendelde mijn innerlijke wereld. Niet bewust, dat ging toen nog volledig automatisch. In de training van dit jaar leerde ik hoe ik stap voor stap en in mijn eigen tempo heel voorzichtig contact kon maken met dit lieve, bange meisje in mij, dat bijna alles bedreigend vond. Haar tempo was een stuk langzamer dan wat ik als ‘volwassene’ leefde. Als volwassene leefde ik in de Fast Lane. Snel, in dissociatie, mijn grenzen overschrijdend en bijna altijd depressief of in een burn-out. Vooral niet willen voelen. Daarnaast leerde ik me hier weer veilig te voelen. Veilig bij mezelf. Tijdens het eerste weekend was het thema Soul Retrieval*, waarbij we een deel van onze ziel terugvinden. Een deel dat we onderweg kwijtgeraakt waren of zelfs niet kenden. Voor mij bleek dit deel ‘veiligheid’ te zijn. Elk weekend kwam er een beetje meer inzicht in dit thema. Het bleef intens, elk weekend, maar ik voelde ook ergens diep van binnen dat er langzaam iets wakker werd en veranderde. Ik leerde me veilig voelen bij mezelf. Naast Heartdancing, lessen en andere vormen van lichaamswerk, deden we ook heel regelmatig ademwerk. Daar ervoer ik voor het eerst dat dit voor mij een manier was om in mijn innerlijke wereld te komen en echt vastzittende energie los te laten zonder dat mijn hoofd te veel in de weg zat. In ieder geval veel minder. Tijdens deze jaaropleiding kwam Lars Faber van de Ademcoachopleiding twee weekenden faciliteren. Al tijdens het eerste weekend dat ik Lars hoorde spreken, wist ik meteen dat ik deze opleiding bij hem wilde doen. Ik durfde het toen nog niet hardop te zeggen, maar ik had het gevoel dat ik mijn roeping had gevonden (onder andere). Ik voelde me nog lang niet gelijkwaardig genoeg om me hiervoor in te schrijven. Na zijn tweede weekend bij de jaarlijkse training heb ik me toch ingeschreven voor zijn training. In eerste instantie om op deze manier aan mijn eigen processen te kunnen blijven werken. Ik had mezelf bevrijd van het idee dat ik er daarna iets mee moest doen en gaf mezelf dus weer toestemming om dit te gebruiken voor mijn eigen genezing. Hiermee gaf ik mezelf de ruimte die ik nodig had om veilig te ontdekken, te genezen en te groeien. Ik had de druk om te presteren weggenomen. Het is zo helend voor me geweest om hier te zijn en door deze ademhalingstechnieken en alles wat ik hier heb geleerd in contact te komen met deze delen van mezelf. Daarom ben ik direct na de jaartraining doorgegaan met de Ademcoach-training en dat was nog niet alles. In het laatste weekend van de jaartraining vertelde Tanja me dat ze een training in Heartdancing aan het ontwikkelen was. Op dat moment wist ik al dat ik deze ook zou gaan doen. Later zou blijken dat ze hiermee twee maanden na afloop van de ademcoach-training zou beginnen. Toeval bestaat niet.

We hebben hier ook weer Soul Retrieval* gedaan. Deze keer heb ik mijn zieldeel ‘zelfvertrouwen’ teruggehaald. Het terughalen van deze twee zielendelen bleek de basis te zijn voor de rest van mijn bestaan. Woorden kunnen niet echt uitdrukken wat dit voor mij heeft betekend. Deze twee zielendelen werken samen en zorgen ervoor dat ik mijn pad in dit leven stap voor stap bewandel vanuit een veilige basis en vertrouwen in mezelf, wetende dat wat er ook gebeurt, ik altijd veilig ben bij mezelf. Ik kan mezelf niet kwijtraken als ik verbonden ben met mezelf. Het werd me ook heel duidelijk waarom het leven zo moeilijk voor me was. Ik miste de verbinding met twee heel belangrijke delen van mezelf. Door de technieken, de vele ademhalingsoefeningen die we zelf deden en ook de begeleiding, leerde ik vertrouwen te hebben in mijn lichaam, mijn gevoel, mijn intuïtie. Mijn lichaam wist precies wat het nodig had. Ademwerk heeft iets magisch voor mij en ik vind het nog steeds fascinerend elke keer als ik iemand of groepen begeleid met ademwerk.

Tegen het einde van deze training merkte ik ook dat ik echt ruimte in mezelf kon ervaren, stabieler, krachtiger, liefdevoller, rustiger en nog veel meer. Ik heb nog steeds werk te doen, in dat opzicht houdt het innerlijke werk ook niet op. Het is in zekere zin minder spannend, omdat ik nu weet wat het me oplevert als ik naar schaduwkanten van mezelf kijk. Bovendien weet ik nu dat juist wanneer ik spanning en weerstand ervaar en voel, daar een antwoord te vinden is. Als ik naar dit gevoel kijk, brengt het me opluchting of in ieder geval verandering. Tijdens deze training heb ik ook geweldige mensen ontmoet en als je samen deze processen ingaat en je kunt helemaal jezelf zijn met alles wat in je leeft, dan is dit een stam voor het leven. Veiligheid (Safe Space) is een van de belangrijkste onderdelen van de training hier, net als in de jaarlijkse training en ook in de Heartdancing-training. Zonder deze veiligheid is de kans heel klein dat onze innerlijke gekwetste kinderen zich überhaupt zullen laten zien. Aan het einde van deze cursus heb ik ook gekozen om het examen te doen. Dit hoort bij wie ik ben en ik doe dit met zoveel liefde. Vanuit al mijn ervaringen.

Toen was ik ook klaar om het volgende deel van mijn reis te maken. Mijn bevroren meisje in de dans.
Na mijn examen heb ik me ook aangemeld om Lars' volgende Breath Coach Training te begeleiden. De hele training opnieuw beleven, maar dan als begeleider in plaats van als deelnemer. Dit jaar begon ongeveer tegelijkertijd met de Heartdancing, dus twee keer per maand een heel weekend in Zaandam. Deze training loopt nog steeds. Afgelopen weekend was het voorlaatste weekend van deze geweldige groep mensen en het was weer fantastisch. Prachtig om deel uit te maken van dit geweldige team en om als supervisor te mogen ondersteunen in de ongelooflijk mooie, intense, allesomvattende processen. Ik ben erg dankbaar dat ik dit mag doen en nog meer ervaring mag opdoen.

Ik heb hier ook een paar bekenden ontmoet. Mooie, lieve zielen weer bij elkaar. Deze training was iets korter, maar minstens zo intens. Hoewel ik met sommige delen van mezelf veel gemakkelijker contact kan maken, plezier kan ervaren, liefde en warmte kan voelen, om maar een paar dingen te noemen, zijn er nog steeds delen in mij die het erg spannend en moeilijk vinden. Door de groei van de afgelopen tijd ben ik me hier nu meer bewust van. Ik check niet meer uit, maar blijf erbij. Ik luister en reageer op wat mijn lichaam me vertelt dat het nodig heeft. Beetje bij beetje komt mijn kleine meisje steeds meer terug om ‘buiten’ te spelen. Hier maak ik nu steeds meer tijd voor en oefen ik mee. Spelen en plezier maken. In en uit verbinding met mezelf.

Ik wist dat de Heartdancing voorlopig de laatste zou zijn en vlak voor de zomervakantie voelde ik al dat er iets anders op komst was en dat het tijd was voor integratie. Er komt zeker iets anders, want in januari verhuizen we naar Portugal. De begeleiding van de training is ook bijna afgerond. Er komt een tijd van opruimen, ontspannen en integreren aan, die eigenlijk al begonnen is. In Portugal ontvouwen zich langzaam prachtige ideeën. Mijn leven is nu compleet anders en ik kijk vol verwachting uit naar de toekomst en alle lessen die ik kan leren vanuit de veiligheid en het vertrouwen in mezelf.

Allereerst ben ik mezelf zo dankbaar dat ik deze moedige en kwetsbare stappen heb gezet en mezelf toestemming heb gegeven om ruimte in te nemen in de wereld. Ik ben Tanja en Lars dankbaar dat ik deze delen in mezelf heb mogen ontmoeten in hun veilige en liefdevolle omgeving en dat ik ze volledig heb mogen laten zijn met alles wat er is. Al mijn lieve stamleden omdat ik van hen heb mogen leren, oefenen en onvoorwaardelijk met en voor elkaar zijn. Mijn dierbare vriendin Michelle voor haar diepe, onvoorwaardelijke en eeuwige vertrouwen in mij. Last but not least bedank ik mijn lieve Marco, die me elk weekend trouw bracht en ophaalde en veel intense en treurige momenten met me heeft meegemaakt. Dat was zeker niet gemakkelijk, voor geen van ons beiden, maar het heeft ook veel opgeleverd waar ik en wij beiden erg dankbaar voor zijn. Ik noem nu specifiek enkele mensen, maar ik ben echt iedereen dankbaar tijdens deze periode. Alles is zo met elkaar verweven. Dat wordt nu steeds duidelijker. Het leven is voor mij en niet tegen mij. Dank je wel voor deze liefdevolle herinnering, lieve Ariette. Dag na dag en beetje bij beetje wordt het een beetje lichter en helderder en leef ik steeds meer het leven waarin ik echt gelukkig ben.

Als je tot hier hebt gelezen, ben ik je dankbaar voor de tijd die je hiervoor hebt genomen. Misschien heb ik je hart geraakt of ken je iemand voor wie dit een mooie boodschap zou kunnen zijn. Deel het dan verder. Daar is het voor bedoeld. Laten we elkaars hart raken, of in ieder geval die delen in ons die elkaar herkennen, zodat we nieuwe moedige stappen kunnen zetten om ons eigen licht te vinden en zo ook verlichting van de zwaarte in ons bestaan.

Met liefde,
Natasja